Er zit een naaktslak op de stoep, zegt mevrouw Fotograag. Ze helpt me vaak met het vinden van onderwerpen om te fotograferen. Deze keer ga ik echter zonder camera naar buiten. We hebben nog zo’n jong katertje rondlopen wat alles nog als speelgoed en/of als eetbaar beschouwt. Ik weet zowat helemaal niks van naaktslakken, voor het zelfde geld zijn ze giftig of zoiets. Eigenlijk ben ik er ook vies van, om zoiets op te pakken. Maar met het katertje al in aantocht, pak ik hem toch maar meteen op. Nou ja dat probeer ik, want de slak krimpt helemaal in elkaar en zuigt zich vast aan de stoeptegel. Hij is glad als paling in een emmer snot en oppakken lukt pas nadat ik er eerst een stokje onderdoor heb gestoken. Ik wil hem buiten onze tuin zetten, maar dat mislukt met die gladjanus. Hij blijft op wat bladeren van de heg zitten. Mijn handen glibberen van het slijm, die eerst maar eens schoonmaken. Het slijm van de slak laat zich met heet water en zeep niet afwassen. Er blijft een spiegelglad laagje op mijn vingers zitten. Pas met driftig vegen met een paar stukken keukenrol krijg ik het er eindelijk van af. Diegene die heeft uitgevonden, dat je slakken kunt eten, moet toch wel heel erg veel honger hebben gehad.
Terug naar de slak. Deze kroop inmiddels weer gestrekt over de heg. Gelegenheid om hem eens beter te bekijken. Hee die vlekken aan de zijkant zijn doorzichtig het zijn net raampjes waardoor je naar binnen kunt kijken. Dat was me nog nooit opgevallen. Wat ik van enkele Wiki’s begrijp is, dat hij/zij er door ademt. Toch maar even mijn camera er bij gepakt en een paar foto’s van hem/haar gemaakt. (slakken zijn tweeslachtig en hem en haar bevruchten elkaar).
